:: Blog for fiction [Y] by Eve ::

"อือออ ไม่เอาพี่ยุนโฮ ไม่เอา ไม่กิน ไม่กิน~~"

เสียงคนป่วยบ่นกระปอดกระแปด มือไม้ไร้เรี่ยวแรงปัดมือแกร่งที่กอบกุมยาไว้ในมือ พยายามจะป้อนให้คนคนป่วยที่ตอนนี้ดูงอแงง๊องแง๊งจนอยากจะจับมาตีก้นซักทีจะได้เลิกดื้อ หันมาเชื่อฟังและกินยาดีๆบ้าง

"ไม่ได้ ต้องกิน ไม่กินจะหายได้ยังไง"

มือหนาลูบไปที่กลุ่มผมนุ่มของอีกฝ่าย ปลอบประโลมให้คลายกังวล รู้อยู่เต็มอกว่าน้องเค้ากลัวการกินยายิ่งกว่าวันโลกแตก เฮ้อออ อะไรจะไม่ชอบขนาดนั้น แค่ยาเม็ดสองเม็ด กลืนๆเข้าไปก็ไม่รู้รสแล้ว นั่นคือความจริงที่อยากจะบ่นออกไป แต่กระนั้นร่างสูงก็ไม่ได้ทำตามแต่อย่างใด กลับแสดงกิริยาอ่อนโยน เกลี้ยกล่อมอีกฝ่ายให้ยอมกลืนยา ทั้งนี้ด้วยความเอ็นดู ไม่ได้รำคาญแต่อย่างใด

"ไม่กินไม่ได้หรือฮะ? นะน้า~~"

เจ้าตัวคนอ้อนส่งสายตาเว้าวอนชวนกด เอ้ยไม่ใช่ ชวนสงสารดังกระต่ายตัวน้อยมาให้ และท่าทาง(น่า)จะเป็นผลสำเร็จ หากแต่ใจคนแกร่งดังหินก็ไม่ยอมแพ้ คะยั้นคะยออีกฝ่ายจนได้เรื่อง

"ไม่ได้ กินเดี๋ยวนี้นะยูชอน อย่าดื้อสิ"

แม้ปลายเสียงจะทอดอ่อนเพียงใด ผู้ฟังกลับไม่สนใจ เมินหน้าหนีราวกับโกรธ ทั้งๆที่คนพูดต้องการให้อีกฝ่ายกินยาเท่านั้นเอง กิริยานั้นทำให้คนฟังทอดสายตาอย่างอ่อนใจ มือแกร่งวาดเอาคนที่นั่งอยู่บนเตียงนอนนุ่มมาวางบนตักอย่างง่ายดาย แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมให้เรื่องง่ายเช่นนั้น ท่าทีดิ้นรนจึงปรากฏออกมาให้เห็น

ยุนโฮวาดมือรวบเอวบางกระชับเข้าหาตัว โน้มหน้าลงสูดดมกลิ่นหอมของคนป่วย ที่แม้ยามป่วยก็ไม่ได้ลดดีกรีความหอมหวานยั่วยวนไว้เลย สัมผัสวาบหวิวที่ซอกคอทำให้ร่างเล็กชะงักกึก เลือดลมในกายคงดีขึ้นมากไปหน่อยจึงทำให้ใบหน้าขาวซับสีเรื่อๆชวนมองไว้

"อือ...พี่ยุนโฮอ่า~"

"พี่อยากกอดเราจะแย่อยู่แล้ว รีบกินยา รีบหาย เราจะได้ออกไปเที่ยวเล่นกันเหมือนเดิม จะได้กอดกันนานๆเหมือนเดิมไง ไม่ดีหรือ?"

"ก็อยากอยู่อ่ะ แต่ว่า...ไม่กินยาไม่ได้รึไงฮะ??"

"ยามันทำให้เราหายเร็วขึ้น ยูชอนไม่อยากหายไวๆแล้วมากอดพี่ จูบพี่รึไง?"

"..."

ไร้คำตอบ หากแต่ใบหน้าที่ซับสีระเรื่ออยู่แล้วกลับยิ่งทวีมากขึ้น เมื่อสมองประมวลถึงความหมายของคำพูดที่ส่งผ่านมาพร้อมสายตาตัดพ้อของร่างสูงได้ ร่างเล็กพยักหน้าหงึก แบมือขอยาจากมืออีกฝ่ายมาทานแต่โดยดี

ร่างสูงอุ้มร่างบางลงจากตัก จัดท่านอนให้อีกฝ่ายนอนอย่างสบายที่สุด ยกผ้าห่มขึ้นคลุมยูชอน จนตอนนี้เหลือแค่ใบหน้าโผล่ออกมาจากผ้านวมผืนหนาเท่านั้น

"กินแล้ว ผมจะพยายามหายไวๆนะฮะ นอนเฉยๆแบบนี้น่าเบื่อชะมัดเลย"

"อืม รีบๆหายนะ คอยมองดูนายเฉยๆแบบนี้ก็จะทนไม่ไหวเอาเหมือนกัน"

ประโยคตอบกลับเบาๆนั้นเรียกท่าทีน่ารักน่าเอ็นดูจากอีกฝ่ายได้ง่ายๆ ยูชอนยกผ้าห่มขึ้นคลุมโปงหันหลังหนี หลบซ่อนใบหน้าเขินอายเอาไว้อย่างมิดชิด

"บ้า..."

ยุนโฮหัวเราะเบาๆแล้วนั่งลงที่ขอบเตียง มือแกร่งลูบศรีษะอีกฝ่ายเบาๆเป็นเชิงกล่อมนอน ยูชอนขยับตัวเล็กน้อย เอื้อมมือมาจับมือยุนโฮเอาไว้พึมพัมเสียงเบา

"จับมือผมไว้นะฮะ อยู่กับผมด้วย ตอนตื่นไม่เห็นพี่ยุนโฮหละน่าดู"

ท้ายเสียงตวัดขึ้นเป็นเชิงสั่ง เรียกเสียงหัวเราะเบาๆได้อีกครา เชื่อแล้วว่าคนป่วยจะขี้อ้อน ยิ่งคนขี้อ้อนอยู่แล้วยิ่งเข้าไปใหญ่ แต่อ้อนน่ารักได้ขนาดนี้ใครจะทิ้งไปได้ลงละเนี่ย

ยุนโฮโน้มตัวลงประทับจุมพิตที่หน้าผากร่างเล็กเบาๆ ก่อนจะใช้อีกมือกล่อมยูชอนให้เข้าสู่นิทรารมย์ด้วยรอยยิ้มน่ารัก ยุนโฮยิ้มออกมาเมื่อลมหายใจอีกฝ่ายเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

ใครว่ายูชอนไม่น่ารัก เถียงขาดใจเลย และใครว่ายูชอนไม่น่ากด ก็เถียงขาดใจอีกเหมือนกัน เฮ้อออ หายไวๆนะยูชอน ความอดทนไม่กดคนป่วยของชั้นมีน้อยนะ เอ...หรือไม่ต้องรอหายป่วย

กดเลยดีไหม??

หรือคุณว่าไงฮะ??
...
..
.
END