:: Blog for fiction [Y] by Eve ::

Warning :: นี่เป็น Blog ฟิคนะคะ เป็นเรื่องราวระหว่าง ชายกับชาย หรือง่ายๆคือแนว Boy's love หรือ Yaoi น่ะแหละค่ะ ถ้าหลงเข้ามาแล้วไม่ชอบก็ปิดไปเถอะน้า~

Title:...The Truth is…?...
Author: Yoyae Feat. Eve
Couple: Siwon X Hankyung 
Rating: NC-17 ละมั้ง =___= คิดว่ามันคงไม่ถึง 17 อ่ะ แต่มันก็มากกว่า 13 นะ ฮ่าๆ
Status: END
Summary: ความจริงที่ทุกคนควรรู้ วะ ฮ่า ฮ่า~
Author ’s note: 

Yoyae’s note ::  พล๊อตเรื่องนี้วิ่งเข้ามาในหัวเราอย่างจัง ในขณะที่เรากำลังวิ่งออกกำลังกายผ่านชมรมฟิตเนส...

ซิกแพ๊คมันต้องมาการซิทอัพซินะ  ถ้าไม่ได้แรงบันดาลใจหรือแรงจูงใจที่ดีแล้วมันคงอยากที่จะทำให้สำเร็จ...จริงม่ะ

พอเราแต่งฟิคมาคราวๆเราก็ให้ไอ้คนข้างล่างช่วยปรับปรุงฟิคให้เป็นฟิคมากขึ้น.....

อ่านๆกันแล้วก็พูดคุยกันนะ ^^~ ขอบคุณมากคะ


Eve’s Note :: ตอนแรกก็เป็นฟิคของไอ้คนข้างบนคนเดียว แต่ไปๆมาๆก็มาฟีทกันซะได้ ฮ่าๆ พล๊อตมันอุแบดจริงๆ คิดได้ไงก็ไม่รู้ อืมมม ไม่ค่อยได้ฟีทกับใครเท่าไหร่ พอลองมาทำมันก็สนุกดีนะเนี่ย XD~ แล้วมาฟีทกันอีกนะ

สำหรับคนอ่าน มันเป็นฟิคป่วงๆค่ะ ฮ่าๆ เพราะงั้นอย่าถือสาความบ้า = = ถ้าชอบก็คอมเมนท์กันหน่อยนะคะ อ้อแล้วก็เม้นท์ยาวๆได้ ไม่มีใครว่าค่ะ ทำให้รู้สึกดีอีกตังหากน้า~ การแต่งฟิคมันยากลำบาก เพราะงั้นกำลังใจสำคัญนะคะ *ส่งสายตาปิ้งๆ* แล้วเจอกันเรื่องหน้า(ถ้ามันมี)ค่ะ อาดิโอส~

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

สวัสดีฮะทุกคน ผมฮันคยอง ฮันเกิง หานเกิง ฮั่นฮั่น เกิงเกิง ป๋าฮัน ฮันนี่ และชื่ออื่นๆอีกมากมายที่ทุกคนจะสรรหามาเรียก ผมชายหนุ่มรูปงามจากแดนมังกรเพียงคนเดียวของวงซุปเปอร์จูเนียร์ที่กำลังมาแรงในขณะนี้ ใช่ฮะ!! กำลังมาแรง แต่ผม...หนุ่มน้อยผู้เลอโฉม(?)คนนี้กำลังว่างงาน!! =__= ถูกแล้วฮะ ได้ยินไม่ผิด เพราะไอ้เรื่องวีซ่าบ้าบอนั่นแหละ ทำให้ผมต้องว่างงานขนาดนี้ น่าเบื่อชะมัดเลยยยยย~~

 ผมกำลังนั่งว่างอยู่ที่โซฟาฮะ ไม่รู้จะทำอะไร แต่สายตาดั๊นหันไปเห็นของน่าสนใจเข้า ใช่แล้วฮะ มันเป็นหนังสือที่สามารถช่วยผมฝึกภาษาเกาหลี อ๊ะ อ๊ะ อย่าดูถูกไปฮะ คนอย่างผมน่ะขยันอยู่แล้ว~ ถึงภาษาเกาหลีผมมันจะยังเหน่อก็เถอะ แต่ผมก็พยายามฝึกอยู่นะฮะ ทะด้า~~

นิตยสาร Gossip!!

=_______= อย่ามองแบบนั้นสิฮะ นิตยสารพวกนี้ใช้ฝึกภาษาได้ดีนะ คุณลองคิดดูเดะ ภาษาที่เค้าใช้ก็ภาษาวัยรุ่น อ่านแล้วนำไปใช้ได้ แหม~ ถามถึงคอลัมน์ที่ผมอ่านหรอฮะ?? แน่นอน จะเป็นของใครไปได้ถ้าไม่ใช่ไอ้หน้าม่อ ชเว ซีวอน!!!

ไอ้คนรูปหล่อ พ่อรวย มีรถขับ โทรศัพท์มีกล้อง(?) แฟนหน้าตาดี(?) พร้อมมีแพตตินั่มใช้!!

โวะ ผมด่ามันอยู่รึเปล่าเนี่ย!!!

นี่ผมกำลังพัฒนาทักษะการอ่านนะฮะ  ผมกวาดตามองนิตยสารกองสูงที่ดึงดูดสายตา ก่อนจะหยิบเล่มแรกขึ้นมาเปิดดู หัวข้อข่าว...”ชเว ซีวอน หนุ่มล่ำหล่อเหลา พร้อมซิกแพ็คดึงดูดใจ” ชริ~ หล่อเหลา เกาเหลาสิไม่ว่า หมั่นไส้เฟร้ย~~~

ผมปานิตยสารเล่มนั้นทิ้งกับพื้น ก่อนจะบรรจงหยิบเล่มอื่นขึ้นมา ผลก็เป็นแบบเดิมฮะ มันลงไปตายอนาถกะพื้นห้องประหนึ่งคนโยนเช่นผมคิดว่ามันคือ ชเว ซีวอน!! ให้ตายเถอะ ขอเหยียบซ้ำได้มั๊ย?! นี่แน่ะ!!! นี่แน่ะ!! หมั่นไส้เว้ยเห้ยยยย  หมั่นไส้ไอ้หล่อ หมั่นไส้แฟนตัวเอง โอเค ยอมรับ นั่นน่ะแฟนผม ถึงจะไม่อยากยอมรับก็เหอะ --*---- ผมแมน ไม่อยากเคะ จะแมน~

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น กลับมาก่อน นิตยสารเล่มแล้วเล่มเล่าที่ถูกซื้อมาเพื่อเช็คเรทติ้งรวมทั้งเอาไว้เพื่ออ่านบทสัมภาษณ์ต่างๆที่เคยได้ให้สัมภาษณ์ไว้ มันต้องมีการเช็คฮะ เผื่อว่าทางสำนักพิมพ์จะตีพิมพ์เรื่องราวที่ไม่เป็นจริงลงไป อืมมม...ไม่ต้องห่วงสวัสดิภาพนิตยสารพวกนั้นฮะ มันลงไปนอนตายอย่างสงบ(ด้วยสภาพยับเยินในบางเล่ม)ที่พื้นใต้เท้าผมเรียบร้อยโรงเรียนฮันคยองแล้ว!!

เมื่อผมพัฒนาทักษะการอ่านเรียบร้อยแล้ว โอเค มันอาจจะดูเป็นการพัฒนาที่แปลกๆซักนิด แต่ก็เถียงไม่ได้ใช่ป่ะหละว่ามันก็พัฒนาได้เหมือนกันน่ะ ----*-------- ตอนนี้ผมว่าถึงเวลาพัฒนาทักษะการฟังแล้ว มือของผมเอื้อมไปหยิบรีโมททีวีข้างๆตัวก่อนจะกดเปิด หาช่องข่าวบันเทิง

อ่ะ แต่นั่นมันรายการ Star King นี่ รายการนี้พวกผมพึ่งจะไปอัดมาเมื่อไม่กี่วันก่อน สนุกดีเหมือนกันฮะ แต่มันก็มีเรื่องน่าให้โมโหอยู่ด้วย และไอ้ตอนที่น่าโมโหนั่นมันก็เป็นตอนนี้พอดิบพอดี มันอะไรกัน ไม่อยากจะดูเลย ชริ!! เซ็งห่าน!!

อยากรู้อ่ะดิว่าตอนไหน ก็ไอ้ตอนที่พิธีกรสุดหล่อ(?)ของเราให้ซีวอนออกไปโชว์ซิกแพ็คน่ะสิ ในรายการไอ้ฉ่อยมันต้องเปิดเสื้อเพื่อโชว์กล้ามท้องอันสวยงามที่เจ้าตัวภูมิใจนักภูมิใจหนา แต่มันก็อาย!! ใช่ฮะ คนอย่างซีวอนมันอาย!! มันเขิน!! โอ้ยยย อยากจะคลอดลูกได้(?)!! คนหน้าด้านหน้าทนอย่างชเว ซีวอนมันเขิน!!

ผมนั่งจ้องทีวีอย่างตั้งอกตั้งใจ ไม่ใช่ว่าผมอยากจะดูไอ้ซิกแพ็คนั่นหรอกนะ ก็เห็นอยู่ทุกวัน อ่ะ หลงประเด็นอีกแล้ว อะไรกันนักหนาเนี่ย --*----- แต่ผมบอกทุกคนแล้วไงว่าตอนนี้กำลังฝึกภาษา ฝึกทักษะในการฟังอยู่ มันก็ต้องตั้งใจดู ตั้งใจฟังน่ะสิ อะไร~ ผมไม่ได้ร้อนตัวอะไรซักหน่อย =___= มองแบบนั้นทำไมเล่า เดี๋ยวปั๊ดเหนี่ยว!!

ว่าแต่ทำไมไอ้คุณชายชเว ซีวอนมันต้องเขินขนาดนั้นห๊ะ? --*------- คิดว่าทำท่าแบบนั้นแล้วน่ารักรึไง เออ ภูมิใจมันเข้าไปเด้ ไอ้ซิกแพ็คนายเนี่ย คิดว่ามีแล้วจะกระชากใจสาวๆทั้งหลาย ทั้งรุ่นใหญ่ เล็ก จิ๋ว บลา บลา บลา รึไง!?

เฮ้ย แล้วนั่นอะไร?? เด็กสองคนนั่น?! ชริ อุตสาห์ทำเป็นลืมแล้วนะ โว้ยยย คนจีนอารมณ์จะเสีย~ มันอะไรกัน มายุ่งไรกะซีวอนของผมห๊ะ?! ---*----- เออ โอเค ยอมรับ ผมหึง แต่ผมไม่สะดีดสะดิ้ง บอกแล้วว่าแมน ทำแบบนั้นมันดูเคะเกินไป แต่เอาอีกแล้ว นั่นไม่ใช่ประเด็น

ประเด็นมันอยู่ที่ว่า ไอ้หน้าม่อ!!! มันจะม่อกระทั่งเด็กอนุบาลเลยรึไงห๊ะ!! ดูเด้ ดูทำหน้าเข้า ยิ้มระรื่นเชียวนะ ถูกใจหละสิ ชอบหละสิ เว้ยยยยยยย หมั่นไส้ กลับมาบ้านวันนี้ไม่ต้องกินข้าวผัดปักกิ่งเลยนะ ไอ้บ้าหน้าม่อชเว ซีวอน~!!!

ว่าแต่ทำไมทุกคนถึงสนใจไอ้ซิกแพ็คของซีวอนมันจังนะ ทำไมครับทุกคน?? มันก็กล้ามท้องธรรมด๊าธรรมดา เออ โอเค ยอมรับมันดูดี --*------- ยอมรับก็ได้ เลิกทำหน้าแบบนั้นกันซะที ชริ หน้าไหนๆก็เหมือนกันหมด ทั้งนิตยสาร ทั้งรายการโทรทัศน์ ทุกอันล้วนแล้วแต่ให้ความสำคัญกับหน้าท้องของมันซะจริง

เจอใคร...ใครก็ถาม

“ซีวอนหน้าท้องสวยจังนะ”
“ขอบคุณครับ”
“เล่นนานหรือยังเนี่ย”
“ก็นานแล้วเหมือนกันครับ....”
“รู้ไหม...สาวๆมองตาเป็นมันเลยนะ ฮะๆ”
“แหะๆ หรอครับ”

นั่นช่างแต่งหน้ากับหนุ่มรูปหล่อ ชเว ซีวอน

“ซีวอนทำยังไงถึงขึ้นเป็นลูกเรียงกันสวยแบบนี้...น่าอิจฉาจังนะ”
“ก็ซิทอัพอะครับ”
“จริงหรอ...”
“แต่ต้องทำทุกวันนะครับ”
“ถามไปอย่างงั้นแหละ...พี่คงทำไม่ไหวแล้วหละ แก่แล้ว ฮ่าๆ”

นั่นช่างถ่ายรูปกับหนุ่มวัยรุ่นบ้านรวย มีแพลตตินั่มใช้ ชเว ซีวอน

“นายซิทอัพทุกวันจริงหรอซีวอน”
“จริงซิ.....ทำไมนายถามแบบนั้นหละคังอิน..”
“ก็ฉันไม่เห็นนายจะซิทอัพเลยนิ.....อยู่ด้วยกันทั้งวัน(?)....นายก็ไม่ได้หนีไปฟิตเนตซักหน่อย”
“อ้อ....ฉันทำก่อนนอน  ในห้องนอน  นายก็เลยไม่เห็น”
“หรอ...”

นั่น คิมยองอุน คังอินพี่หมี แห่งซุปเปอร์จูเนียร์ กับหนุ่มหน้าม่อโคตรเมะฟันดะแห่งปี ชเว ซีวอน

นั่นแค่บางส่วนที่ผมยกตัวอย่างขึ้นมา ยังครับ ยังมีอีกเยอะ ให้พูดไปใช้เวลาวันเดียวก็ไม่พอ เฮ้อออ นอกจากทุกคนจะชมมันนักหนาแล้วก็ยังยกความดีความชอบในการสร้างซิกแพ็คให้กับซีวอนแต่เพียงผู้เดียว  แถมมันก็ยังเนียนรับความดีความชอบหน้าบานอีก  จะมีใครรู้ความจริงอะไรบางอย่างหรือเปล่า  สาเหตุของหน้าท้องสุดเฟิร์มของซีวอน...มันเป็นเพราะผมคนนี้ เออ ผมนี่แหละ ผมคนนี้ *เอานิ้วจิ้มๆอกตัวเอง*

ชเว ฮันคยอง เมียผู้แสนเท่ห์(?)ของชเว ซีวอนมันนั่นแหละ

พูดแล้วกระดากปากวุ้ย แต่เอาเหอะ จังหวะนี้ต้องยอมรับแล้ว --*--------

โอเค มาว่าเรื่องการฝึกภาษาของผมกันต่อ คงยังไม่ลืมนะว่าผมน่ะอยู่บ้าน นั่งเบื่อและกำลังฝึกภาษาเกาหลีอย่างขะมักเขม้น ทักษะต่อไปฮันคยองคนนี้ จะฝึกทักษะการพูด....ด้วยการเล่าความจริงให้คุณฟังเรื่องซิกแพ็ค...ผลพลอยได้จากความหื่นของมัน...ซึ่งผมแอบเต็มใจนิดหน่อย …ก็ได้(วะ) =___= อย่าให้ผมพูดอะไรที่ดูเคะแบบนี้บ่อยได้มั้ย? กลัวตัวเองชะมัด

ตั้งใจฟังนะครับ  ถ้าไม่เข้าใจก็...ก็ช่วยไม่ได้ ภาษาผมมันยังไม่ค่อยดี  คือเรื่องมันเป็นแบบนี้.....

ผมนอนคนเดียวฮะ แต่ว่าทุกคืนมันจะมีวัตถุหน้าม่อระเห็จจากบ้านมานอนด้วย โดยอ้างว่า

มันกลัวผีที่บ้านฮะ =___=

ผมอยากจะถามมันจริงๆว่าไอ้ผีเนี่ยมันพึ่งมีรึไง มันถึงได้พึ่งมากลัว ไอ้หน้าด้าน!! หาข้ออ้างดีๆกว่านี้ก็ไม่ได้ โอเคอย่านอกเรื่อง เพราะงั้นมันก็เหมือนผมมีรูมเมทฮะ แต่ว่าห้องผมมันมีเตียงเดียว เพราะผมอยู่คนเดียว การจะมีคนมานอนด้วยอีกคนก็แสดงว่า มันต้องลงไปนอนพื้น!! นั่นเป็นสิ่งที่ผมคิดครับ =__= แค่คิดจริงๆ สุดท้ายไอ้บ้านั่นก็มานอนบนเตียงด้วยกันกะผม ด้วยเหตุผลที่ว่า

นอนด้วยกันเพื่อลดปริมาณการใช้ผ้าห่ม

จอร์จ มันคิดได้ไงฮะ?! ข้ออ้างมันสุดๆจะหน้าด้านเลยใช่ป่ะ?? แต่ผมก็ยอมให้มันนอนด้วย!! โวะ คนจีนอย่างผมเชื่อคนง่าย จะทำไม? บอกแล้วว่าไม่ได้ร้อนตัว แค่อธิบายให้ฟัง โอเค๊?!

เอิ่ม เนื่องจากนอนด้วยกัน คนเป็นแฟนกัน ก็ต้องอ่ะจิ๊ก จิ๊ก จิ๊ก กันใช่ป่ะฮะ? นั่นแหละ คิดเหรอว่าไอ้ชเว ซีวอนมันจะปล่อยผมนอนอย่างสงบโดยที่เสื้อผ้าอยู่บนตัวครบชิ้น!! มันน่าอายนะเนี่ยพูดเรื่องแบบนี้ เอาเป็นว่าใครต่ำกว่าสิบเจ็ดก็...ก็อ่านต่อไปแล้วกันฮะ ยังไงผมก็ห้ามไม่ได้ ----*--------- อ่ะนอกเรื่องอีกแล้ว

กลับเข้าสู่สถานการณ์อ่ะจิ๊ก จิ๊ก จิ๊ก ต่อ คืนนั้นเผ็นคืนแห่งการเริ่มต้นฮะ เราก็อ่ะจิ๊ก จิ๊ก จิ๊กกันแบบเอ่อ...แบบเอ่อ...เอ่อ...นั่นแหละ รุนแรงซักหน่อย...โวะ เขินเฟร้ย~~ เอาเป็นว่ามันรุนแรงขั้นถึงพริกถึงขิง ถึงกิมจิสูตรพิเศษผสมเต้าเจี้ยวเลยฮะ

แต่นั่นแหละซีวอนมันเกิดบ้าอะไรขึ้นมาไม่รู้มันจับผม...อ่า...เอ่อ...นั่นแหละครับ พลิกขึ้นมาด้านบน เรียกง่ายๆว่า...On Top... เอ่อ เลิกเล่าดีมั้ยเนี่ย มันเขินนะฮะ อะไรนะ ไม่เล่าต่อจะขอให้สาธิตของจริงแทนเรอะ?! โธ่ คิดว่าไม่กล้ารึไง...

ใช่ฮะ ผมไม่กล้า เพราะงั้นเล่าต่อก็ได้(วะ) =_______=

อ่า..หลังจากผมขึ้นมา เอ่อ On Top ซีวอนมันก็บอกให้ผมขยับต่อฮะ เพราะเรายังไปไม่ถึงจุดหมาย ในอารมณ์ตอนนั้นเป็นคุณ คุณจะทำยังไง ก็มันค้างนะฮะ ผมก็เลย...เอ่อ...อ่า...นั่นแหละ ขะ...ขยับ ตามที่ซีวอนบอก

โว้ยยยย อายนะฮะ ไม่เล่าต่อไม่ได้หรอ อ่ะ อย่าทำหน้าแบบนั้น เล่าก็ได้ฮะ ซีวอนมันจับสะโพกผมให้ขยับตามจังหวะที่ต้องการ เราสองคนไต่ไปถึงจุดหมายในที่สุด

ผมนอนหอบซบอกซีวอนทั้งๆที่ส่วนนั้นของซีวอนยัง เอ่อ ยัง เอ่อ...อยู่ในตัว อ๊า~ แล้วผมจะเล่ารายละเอียดทำไมเนี่ยยยย แต่ว่านั่นแหละฮะ เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้ผมรู้ว่าการ On Top มันเหนื่อยเอามากๆ ผมแทบจะสลบหมดแรงไปเลย แต่ว่าไอ้หน้าด้านนี่ยังหื่นไม่เลิกฮะ

“ฮัน นายเหนื่อยมากเลยหรอ” คนที่ยังอยู่ในตัวผมถามด้วยสายตาหวานฉ่ำ ผมเงยหน้าจากอกแกร่งมองสายตาหวานเยิ้มนั่นอย่างโกรธๆ ก่อนจะหลบสายตาพลางอุบอิบเบาๆตอบไป

“เหนื่อยซิ  ถามมาได้” มือซีวอนลูบไล้อยู่แถวๆสะโพกผมไม่เลิก โวะ ไอ้มือปลาหมึกนี่ -*---- 

“นายเซ็กซี่มากเลยนะ  รู้ตัวรึเปล่า? หืม~” ผมรู้สึกถึงสัมผัสแผ่วเบาแถวๆซอกคอ ลิ้นอุ่นๆลากไล้ไปตามแนวคอระหงของผม เอิ่ม มันดูจะบรรยายมากไปรึเปล่าเนี่ย ผมหยุดดีกว่ามั้ย?? ห๊ะ เออ เออ ไม่หยุด อย่าเอาเหตุผลเดิมมาอ้างซี่ =____=

“นี่ขอจูบหน่อย เงยหน้าขึ้นมาสิฮัน” มันสั่งผมครับพ่อแม่พี่น้อง =___= ไอ้ปลาหมึกเกาหลีมันสั่งมังกรจากจีนฮะ และแน่นอน คำตอบผมมีอยู่อย่างเดียว

“ไม่...” หมั่นไส้เฟร้ย ใครจะยอมให้นายเอาแต่ได้ฝ่ายเดียวห๊ะ?! ไม่มีทางซะหรอก  ต้องลงโทษมันซะหน่อย  ทำให้ผมเหนื่อยขนาดนี้  เดี๋ยวถ้าพรุ่งนี้ผมหมดแรงไปจะทำยังไง

...จุ๊บ...

ไม่ต้องสงสัยฮะ สุดท้ายผมก็พลาดท่า(จริงๆแล้วพลาดมานานแล้ว ---*-----) ซีวอนมีความพยายามดีครับ  กับเรื่องแบบนี้มันสามารถจริงๆ 

ซีวอนดันผมขึ้นก่อนจะยกตัวเองขึ้นมาสัมผัสเบาๆที่ริมฝีปาก ก่อนจะเพิ่มความหนักหน่วง หวาน...หวานจนแทบสำลัก ผมหอบอากาศหายใจเข้าปอดทันทีที่ซีวอนปล่อยผมให้เป็นอิสระ ผมหลบสายตากรุ้มกริ่มนั้นก่อนจะดันตัวอีกฝ่ายให้นอนลง

ทันใดนั้นความคิดดีๆก็แวบเข้ามาในสมองฮะ ผมยกยิ้มมุมปาก เอามือดันหน้าอกซีวอนไว้เพื่อพยุง เราสองคนนี่อยู่ในท่าล่อแหลมต่อการต่อรอบสองชะมัดเลยฮะ แต่นั่นก็ยังไม่ใช่ประเด็นอยู่ดี  ผมสบตาซีวอนก่อนจะอ้อนอีกฝ่ายหวานๆแบบที่ไม่ค่อยได้ทำเท่าไหร่

“ซีวอนนนน~” ผมเห็นซีวอนหลบตาฮะ แหม รู้หรอกน่าว่าเขินเวลาผมทำท่าอ้อนๆแบบนี้ มารยาเคะเล็กๆแบบนี้เมะก็ทำได้นะฮะ เพราะงั้นอย่าพึ่งเหมาว่าผมมันเคะมากนะ แต่เอาอีกแล้วหลงเรื่องประจำ --*---- ต่อกันก่อน ซีวอนหันมาสบตาผมครับ คราวนี้สายตามันหวานเชื่อมน้ำตาลเรียกพ่อเลย

“หืม?...” เสียงครางในลำคอบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังสนใจคนตรงหน้าอยู่ แต่ไอ้มือที่มันไต่ยุบยับไปมานี่มันอะไรเนี่ย~

“ลำบากไหม...ที่ต้องจูบฉันท่าแบบนี้เนี่ย” ผมเอียงคอถาม น่ารักแน่นอนครับ ผมฟันธง จริงๆแล้วในสายตาซีวอนผมก็น่ารักตลอดแหละฮะ พูดไปก็ไลฟ์บอย~(แล้วมันเกี่ยวอะไร ไอ้ไลฟ์บอยเนี่ย? -*--)

“ก็ลำบากเหมือนกัน  แต่เพื่อจูบนาย...”

“ชั้นทำได้...” คำพูดสุดท้ายซีวอนยกตัวขึ้นอีกครั้งเพื่อมาพูดใกล้ๆริมฝีปากผม ก่อนเราสองคนจะแนบสนิทชิดกันอีกครา อืม...หมอนี่มันจูบเก่งจริงๆ

เรื่องมันก็เป็นแบบนี้หละครับ อะไรนะ? ไม่เข้าใจ?? งั้นอธิบายอีกหน่อยก็ได้ ก็ที่ซีวอนมันต้องยกตัวขึ้นมาจูบผมเนี่ย มันเป็นการซิตอัพอีกแบบฮะ แค่มันได้กำไรมากๆเท่านั้นเอง พอมันคิดได้มันก็เลยพูดประโยคที่ทำให้ผมต้องเหนื่อยมากๆมาจนถึงทุกวันนี้ฮะ

เนี่ย เนี่ย ไอ้ประโยคนี้อ่ะ

“นาย On Top บ่อยๆก็ดีนะ เราทั้งคู่จะได้ออกกำลังกายด้วยกันไง นายก็จะหุ่นเพรียว ส่วนชั้นก็มีหน้าท้องสวยๆ อืมมม เป็นความคิดที่ดีเนอะ เพราะงั้นมา On Top บ่อยๆนะที่รัก~”

ผมยังจำรอยยิ้มปิศาจนั่นแม่นเลยฮะ =_____= พระเจ้าฮะ ผมแค่อยากทำให้มันรู้ว่าการให้ผม On Top มันทำให้เจ้าบ้านั่นจูบผมลำบากขึ้น แต่กลายเป็นว่ามันกลับชอบใจซะมากมาย มันอะไรกันเนี่ย!! คนจีนไม่เข้าใจคนเกาหลี!!

หลังจากนั้นมา ไม่ต้องสงสัยฮะ ชีวิตเราก็วนเวียนอยู่แบบนี้มาเรื่อยๆ ซิกแพ็คซีวอนมันถึงได้สวยวันสวยคืน ขึ้นเอาๆ เป็นลูกๆให้พวกคุณแทะโลมทางสายตาอยู่ร่ำไปนี่ไงฮะ เพราะงั้นทุกคนฮะ...

มาขอบคุณผมแทนดีกว่า!!!

ผมนะเหนื่อยแทบตาย =______= ความดีความชอบมันต้องเป็นของผมเซ่!! อะไรนะพูดมาตั้งนานต้องการแค่นี้?? เหมือนเคะเลย?? บ้าเดะ ไม่ใช่ซะหน่อย ฮึ้ยยยย ผมไม่คุยกะพวกคุณแล้วดีกว่า =_____=

“บ่นอะไรอยู่คนเดียวจ๊ะ ที่รัก” เสียงซีวอนดังขึ้นด้านหลัง ผมสะดุ้งเล็กน้อย เกือบร้องแล้วมั๊ยหละ นึกว่าผีที่ไหน ไม่กลัวฮะ แต่ไม่อยากเจอ เข้ามาเงียบๆทำไมเนี่ยไอ้สิงโต~~

“ไม่ได้บ่นอะไร  ฉันกำลังฝึกพูดภาษาเกาหลีอยู่” ผมตอบปัดๆ ก่อนจะเดินไปหาอย่างอื่นทำ  คนอื่นๆก็ทยอยกันกลับมาแล้วฮะ ทุกคนกินข้าวเย็นกันเฮฮาเหมือนทุกที  หลังมื้ออาหารก็พูดคุย เล่นเกมส์ตามอัธยาศัย  แล้วก็ทยอยกันไปนอน

ผมเองก็เหนื่อยมาทั้งวันนะเนี่ย (( ไหนจะเพราะต้องกระทืบไอ้นิตยสารที่ลงรูปซิกแพ็คซีวอน แล้วยังต้องมานั่งอธิบายความจริงให้ทุกคน(?) ฟังอีก)) ก็เลยจะขอตัวไปพักผ่อนซะหน่อย .... แต่ได้แค่คิดครับ TT^TT ไม่ต้องพูดก็รู้ใช่มั้ยฮะ ว่าทำไม =_____=

“ฮันคยองนายจดดีๆนะ  ฉันรู้ว่าวันนี้นายยังไม่ฝึกทักษะการเขียน”

“รู้แล้วหน่า”

“ดีมาก...จุ๊บ”

ซีวอนยิ้มหน้าบาน แต่ผมหละเซ็ง.........มันเหนื่อยนะเว้ยยยยยยยยย

ทักษะการเขียนประจำวันนี้....ซีวอน...ซิดอัพกี่ครั้ง -*-

…
..
.
จบๆไปซะทีเหอะ!!
=_____=

edit @ 24 Oct 2007 20:42:47 by [Y] to the [SKY]

edit @ 24 Oct 2007 20:43:51 by [Y] to the [SKY]